وسوسه ای برای زندگی

...آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم

....آن زمان که دوستمان دارند لجبازی ميکنيم

... و بعد ...

براي آنچه از دست رفته آه ميکشيم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

فاصله با آرزو های ما چه کرد ... کاش می شد در عاشقی هم توبه کرد

جدا شد یار شیرینت

                         کنون تنها نشین ای شمع

که حکم آسمان این است

                         اگر سازی و گر سوزی

اینقد باور داشتم که فکر می کردم:

آرزویش این است : نتراود اشک از چشمم هرگز مگر از شوق زیاد ، نرود لبخند از عمق نگاهم هرگز و به اندازه هر روز من عاشق باشی  ، عاشق آنکه مرا می خواهد و به لبخند من از خویش رها می گردد و مرا را دوست بدارد به همان اندازه که دلم می خواهد  ....

ولی افسوس که اینها همه از یک باور بود و همه اینهاآتشی بر جان من.

خدایا من خسته شدم به گناه نکرده ، به دلی که نشکستم ، به اشکهای بی انتهایی که شب و روز ریخته ام ، به قلب شکسته من خدایا راحتم کن تو را قسم به همین روزها دیگر توانایی لبخند زدن ندارم مرا آزاد کن از بند بندگیم ، از زنجیر عشق بی ارزشم ، از قفس سینه ام رهایم کن خدایااااااااااااااااااااااااااااا

بر خاک بخواب نازنين،تختي نيست. آواره شدن ,حکايت سختي نيست. از پاکي اشکهاي خود فهميدم . لبخند هميشه راز خوشبختي نيست.

 

پادشاهی از عارفی پرسيد، جمله ای براي من بگو وقتي که شادم، غمگين شوم و بر عکس! عارف گفت: "اين نيز بگذرد".

آن سوي ناكاميها خداست كه داشتنش جبران همه ي نداشته هاست.